Vosges Meydanı’nın arkasında, ustaca kontrol edilen kontrastlarla dolu bir iç mekan
Marais’in simgesel niteliğe sahip bir dairesinde, Chaille mekânı çağdaş bir yorumla ele alıyor ve onların tarihlerini hikayesinin ana malzemesi haline getiriyor.
Biz, Vosges Meydanı’ndan iki adım ötede, üçüncü katta, XIVe yüzyıla ait pan de bois (ahşap çerçeveli) bir binanın bulunduğumuz bu mahalleye özgü bir örnekle karşı karşıyayız. Bu binanın da bir geçmişi var; özellikle zemin kattaki bölüm, zamanının ötesinde bir kadının öncülüğündeki ilk okuma kulüplerine ev sahipliği yapmıştır. « O dönemde iki bina vardı ve bunlar birleştirildi. Bu birleşim, oturma odası ile mutfak arasındaki alanı tanımlayan bu küçük basamağı yaratıyor. Burası yerin ana kısıtlamalarından biri olup büyük hacmi ikiye bölüyor ve bizim başlangıç noktamızı oluşturdu » diyor mimar, tasarımcı ve sanat yönetmeni Jérémy Chaillou, Chaille çok disiplinli ajansının kurucusu. Bu, mutfaktan yemek odasına uzanan ve camdan bir basamakla somutlaştırılan bir eşiks; salonu, şömineye kadar uzanan bu geçiş, mekânı bölümlere ayıran ana eksen. Bu ana eksende çoklu maddi bir dil kurulur: perspektif ve yansımalar için ayna, çıplak duvarları kaplayan kireçtaşı taşı ve zeminde Nivernais taşı cabochonları ile, tavan ise yüzyılların ağırlığıyla eğrilen, örtülü kirişlerle. Görünür ve her yerde olan bu kirişler mekânsal bir ritim dayatırken, bir diğer eksen de kare şeklinde, salondan başlayıp yatak odasına yönelir.
Görüldüğü gibi, mevcut mimari anlatının ana malzemesi haline geliyor. Chaille, kasıtlı olarak yoğun ve güçlü bir üslup geliştirebiliyor. Bu dekor, sahibin kişiliğine yanıt veriyor. « O 28 yaşında, bekar ve hayatta iyi başarmış olan birinin cesareti ve güvenine sahip; bu, kendinden emin tercihler, ince dokundurmalar… kısacası besleyici, neşeli bir dekor. » Mutfağın tezgahında Avocatus mermerinin aynayla kombini, elemanlarda inox ve zemindeki bu taş, bina ile uyumlu olarak kronolojik olarak ince bir çatışma içinde. Geri kalanında mutfak masasının, salon mobilyalarının ve yatak odası ahşap işlerinin tümü mahoni ağacından tonlanmış ve vernikli; « Riva adlı İtalyan benzersiz teknelerinin ağacını hatırlatıyor » ifadesiyle. Marais’in tarihsel özüne karşı başka bir tezat. Materyalitenin ötesinde, ayna perspektifleri çoğaltıyor; ister şöminenin etrafında, ister mutfaktan salona geçişi sağlayan açıklığın çerçevesinde veya Avocatus’taki tezgahın üzerinde. « Bu, farklı bir mekânsallık yaratıyor; perspektiflerle oynamayı, referansları bulanıklaştırmayı seviyorum; bu da bir daireye hayat veriyor. »
