Dolly Parton ile Porter Wagoner yıllarca birlikte müzik işbirliği yapan bir ekip olarak çalıştı. Parton’un kariyeri, onun televizyon programında göründükten sonra yeni zirvelere ulaştı. Hayranlarına dostane bir uyum sergiledikleri görünse de sahne arkasında ilişkileri daha çalkantılıydı. Parton, Wagoner’in öfkesinin kendisini korkuttuğunu itiraf etti.
Dolly Parton, Porter Wagoner’in öfkesinin onu korkuttuğunu itiraf etti
Yıllar boyunca Wagoner’in programında çalışan Parton, bir sanatçı olarak daha bağımsız olma arzusuna kapıldı. Wagoner’ın ortaklığa kattıklarına bakılmaksızın tek yaratıcı kontrolü talep ettiğini söyledi. Sık sık çatışmaya başladılar ve etraflarındakiler tartışmalarının uç noktalara varabileceğini belirtti. Parton, Wagoner’in kendisini korkuttuğunu itiraf etti.
“O benim babam gibi,” dedi; Martha Ackmann’ın yazdığı Ain’t Nobody’s Fool kitabına göre. “Babamı çok seviyorum, ama ondan korkardım.”
Wagoner, öfkeye hızla kapılabildiğini kabul etti.
“Bir insanın sahip olabileceği en kötü öfke hâllerinden birine sahibim,” dedi.
Öfkelendiğinde eşyaları devirdiğini ve mobilyalara tekme attığını iddia edildi. Parton, böyle olduğunda ondan korktuğunu itiraf etti.
“Beni sürekli korkutuyordu,” dedi.
Tartışmaları bazen o kadar sertleşiyordu ki, bir blok öteden duyulduğu söylenirdi.
Dolly Parton, Porter Wagoner ile tartışmalarının kişisel hale geldiğinde daha da kötüleştiğini söyledi
Parton ile Wagoner arasındaki tartışmaların çoğu müzik kariyerleriyle ilgili olsa da, kişisel konulara girdiklerinde işlerin çirkinleştiğini itiraf etti.
“Kişisel konularda kavga edip tartışmaya başladık,” dedi 1978 yılında, Dolly on Dolly kitabına göre. “Kavga etmekten ve tartışmak için hiçbir işimiz olmayan konulara giriyorduk. Bu, gerçekten iyi bir ilişkiyi zedelemeye başlıyordu.”
Yine de, anlaşmazlıklarda kendisinin de bir rol oynadığını hissettiğini söyledi.
“Birlikte çok iyi anlaşmıyorduk, ama bu onun hatasıydı değil, benimkisi de değildi,” dedi. “Çok benzerdik. İkimiz de hırslıyız. İşleri kendi yolumla yapmak istiyordum, o ise kendi yoluyla yapmak istiyordu.”
Parton, 1974 yılında Wagoner’in programından ayrıldı. Ancak bu olaydan sonra bir süre daha birlikte çalışmaya devam ettiler.
Birlikte çalışmanın ikisi için de iyi olmadığını itiraf etti
Parton, kimseyle kavga etmekten hoşlanmadığını söyledi; Wagoner dahil. Ancak onun anlaşmazlıklardan zevk aldığı görüşünü savundu.
“Genelde tartışmamaya ve kavga etmemeye çalışırım,” diye yazdı. “Bu gerçekten benim doğam değil ve beni çok sinirlendirir. Çocukken bile azarlanırken ya da sert bir bakış alınca ağlardım. Porter kavga etmeyi, tartışmayı ve bağırmayı severdi. Çoğu insanla bunu yapardı. Bunu gerçekten zarar vermek için yaptığını sanmıyorum. Bu onun yolu. Özellikle benimle kavga etmekten keyif aldığı için, bir süre sonra ben de buna katılmaya başladım.”
Birbirlerinin üzerine içlerindeki şeytanları yönelttiklerini hissetti.
“Sabır, hoşgörü, kabul, sevgi ve özellikle affetme konusunda, açgözlülük, kin, sahiplenicilik, kıskançlık, korku—hatta zaman zaman nefret—ile mücadele ederken büyük bir ders oldu,” diye yazdı. “İlk olanlar melekler, ikincileri ise şeytani olanlar; Porter’ı hayatımın en önemli meleklerinden biri olarak görüyorum, onun tüm şeytanlarına rağmen. Kendi içimde de savaşmam gereken yeterince şeytan var, hepimizin olduğu gibi. Ne zaman istersek şeytanlarımızı birbirimize salıvermekten hiç çekinmedik.”
Tüm sorunlarına rağmen, Wagoner’in ölümü öncesinde yeniden iyi geçinmeye başladılar.
