Daire, Haut-Marais’te 1700’e dayanan tipik bir binada yer almakta, semtin karakterini yansıtan dar hacimler ve çatının altında bulunan çatı katı mekânlarıyla öne çıkıyor. « Paris’te çalışmak, koleksiyoncularımı Paris’ten geçerken ağırlamak ve heykellerimi ön plana çıkaracak bir vitrin yaratmak için bir sığınak arıyordum, Lyon merkezli sanatçı Paul Sibuet şöyle anlatıyor. Arts-et-Métiers’deki bu 43 m²’lik küçük daireyi buldum; fakat doğu ve güney yönünde beş penceresi, büyüleyici bir ışık ve potansiyele sahip eski bir plan sunuyor.» Mevcut durum zamana ait—PVC pencere, 1990’ların parkesi, sembolik izolasyon—ancak yapının bir ruhu var ve sanatçı bu ruhu korumak için onun özünü yansıtıyor. Mekânı tamamen izole ediyor, standartlara uygun hâle getiriyor, pencereleri orijinal mimariye uygun, küçük çerçeveli geleneksel modellerle değiştiriyor. Ardından temel bir adım atıyor: mekanı sadeleştirmek. Bu düzensiz hacimli dairede, yapısal açıdan büyük bir karmaşıklık içeren hatlar ve kırık çizgiler, Paul Sibuet tarafından duvarlar ile zeminler üzerinde birleştiriliyor. Çünkü bu daire, planını büyük ölçüde yeniden çizerek sürekliliği oluşturmayı hedeflerken, sanatçı duvar ve zeminlerdeki düzensizlikleri düzeltmek zorunda kalıyor. « Örneğin, kanepe bir taraftaki ile öbürü arasında 20 cm fark gösteriyor! Bazı silmeler 10 cm’den başlayıp 25 cm’de bitiyor; her detay milimetrik bir ayarlama gerektirdi. »
Parlak fildişi beyazı
Paul Sibuet daha sonra tümünü, mekânın karmaşık hatlarını ve sıkı oranlarını yumuşatan parlak fildişi tonunda yeniden boyamaya odaklanıyor. Daire, fikirlerini karşılamaya hazır bir beyaz sayfa gibi aydınlık ve okunaklı hâle geliyor. Bu fildişi tonuna, Tanganyika adlı, açık sarı ve ipeksi yansımalar veren nadir bir ağaç da ekleniyor; bu ağaç ona eski gemi kamaraları ile yolcu vagonlarını hatırlatıyor. Işık serbestçe dolaşabiliyor, yüzeyler üzerinde kayıp malzemelerin görünmesini sağlıyor ve tamamen uyumlu bir yansıma oyunuyla görünür hale getiriliyor. İnce damarları belirgin ve vernikli Tanganyika, daireyi zarifçe yapısal bir izlek haline getirerek mekâna sıcak ve rafine bir kimlik kazandırıyor. « Fikir, mekânı optimize etmek, duvarları ve tavanı görsel olarak ittiği için küçük yüzeye rağmen büyüklük hissi yaratmaktı. Nefes alan, ışığın dolaşmasına izin veren ve bir vitrin gibi işleyen bir mekân istiyordum. » Bu pied-à-terre’yi sanatçı, buluşma noktaları, ilham ve eserlerini nazikçe sergileme ile deneysel bir alan olarak tasavvur ediyor. Böylece konvansiyonları sarsıyor. Ahşap zemin, duvarlara doğru yükseliyor ve yatak paslanmaz çelikten olduğunda heykelvari bir görünüm kazanıyor. Mobilya ile eser arasındaki sınır kayboluyor. Kanepe, masa ve yatak gibi mobilya parçaları, eserlerinde gördüğü aynı titizlik ve gerilimi taşıyarak tasarlanıyor. Amaç: aile anılarından beslenen, sıcak ve güven veren bir mekân yaratmak.
