Antoni Gaudí, Casa Milà’yı La Pedrera olarak bilinen ev gibi yaşayan bir dağ olarak tasarladı.
1910’daki organik ve naturalist mimarisinde taş, rüzgâr ve deniz tarafından aşınmış bir falez gibi akıyor gibi görünür. Cristina Iglesias, Katalan büyük ustanın düşsel poetizmini paylaşıyor; mağaralardan, geçişlerden ve bitkisel yüzeylerden oluşan heykelsi biçimler yaparak doğal manzaraları gerçek mimarlık yapıtlarına dönüştürüyor. Gaudí’nin eseri göğe yükseliyordu; Iglesias’ın eseri ise yere yöneliyor: kökleri, rizomlar gibi uzuyor, kuruyor, duvarlara tutunuyor, bükülüyor ve Edgar Allan Poe’nun bir masalında olduğu gibi iç içe geçiyor.
Bu benzersiz diyalog bugün Barselona’daki Fundació Catalunya La Pedrera tarafından 9 Ekim – 25 Ocak 2026 tarihleri arasında düzenlenen « Pasajes » sergisinde şekilleniyor. « Buraya geldiğimde Gaudí’nin mimarisini, bazen geometrik biçimde, bazen doğa fikirlerinin birleştiği dünyalar kurarak geçirmem gerektiğini düşündüm », heykeltıraş, La Casa Mila’nın zemin katında, yaklaşık 2002’den günümüze kadar üretilen yaklaşık 40 eserin sekiz biçiminde sergilendiğini belirtiyor. « Bu dönemin bu kadar kapsayıcı bir şekilde sunulduğu ilk kez. Gaudí’de doğayı doğrudan biçimlendirmek, mimariyi akıcı biçimde çalıştırmak gibi bir şey var » Habitación de alabastro (1993) serisinden Hondalea (2021) heykeline kadar Cristina Iglesias’in eseri, geçişlere ve yeraltına takıntılıdır: « Bu mekânlarda saklanma fikri bana onların yeraltıyla bağlı olduğunu hissettirir. (…) Katalonya benzersiz eserler barındırır: Roma sanatından Gaudí’nin mimarisine, Jujol’e kadar… Ve Mies van der Rohe’nin pavilyonu, kamusal alandaki en güzel heykellerden biridir. »
